عوامل دوران کودکی ( یک ماهگی تا سه سالگی ) که خطر ابتلا به کم شنوایی را افزایش می دهند عبارتند از :
– نگرانی والدین نسبت به تأخیر زبان آموزی و تکلم ، با توجه به سن کودک
– مننژیت باکتریایی و عفونت های مرتبط با کاهش شنوایی
– ضربه به سر که با کاهش هوشیاری کودک یا شکستگی جمجمه همراه باشد.
– مصرف داروهایی که اثر تخریبی بر روی شنوایی دارند مانند آمینو گلیکوزیدها به مدت طولانی
– عفونت های مزمن گوش میانی و تجمع مایع در گوش میانی بیش از ۳ ماه
– اختلالاتی مانند شکاف کام که عملکرد شیپور استاش را مختل می کند.
– وجود سابقه کاهش شنوایی دائم یا پیشرونده در فامیل
– بیماری های دوران کودکی مانند اوریون، مننژیت ، مخملک
– آسیب های دوران کودکی به ویژه شکسستگی جمجمه، برخورد اجسام تیز با سر یا گوش، قرار گرفتن در معرض اصوات بلند و …

اگر کودک شما دارای یکی از عوامل فوق باشد ، نسبت به ابتلای به کم شنوایی در معرض خطر بیشتری قرار دارد. شما در این رابطه باید با یک متخصص گوش و حلق بینی و یک کارشناس شنوایی سنجی (ادیولوژیست) مشورت نمایید و در صورت تشخیص، باید از کودک شما ارزیابی کامل شنوایی به عمل آید.
استفاده از سمعک مؤثرترین راهکار درمانی برای افراد مبتلا به کم شنوایی است